Afgelopen week heeft Edy Seriese een gastcollege gegeven over het Indisch HerinneringsCentrum. Wat ik opvallend vond aan haar verhaal, is dat het duidelijk werd dat mensen niet hun herinnering vertellen, maar een verhaal zoals zij herinnerd willen worden (of zoals zij de gebeurtenis willen herinneren). Dat vind ik heel interessant. Ik denk namelijk dat mensen in de eerste instantie niet hun hele levensverhaal aan een willekeurige interviewer zullen vertellen. Edy af aan dat dit mede te maken heeft met de interviewer en de geïnterviewde. Een wat oudere Indisch vrouw zal haar verhaal op een andere manier aan een jonge, witte interviewer vertellen dan dat ze dat zal doen aan iemand van haar eigen leeftijd en cultuur. Hier moet goed rekening mee gehouden worden.
Na Edy kwam Renate Stapelbroek van het Stadsarchief Dordrecht (DIEP). Ook hier kwam het aspect van vertrouwen tijdens het interviewen terug. Zij loste dit vaak op door de cultuurdragers er bij te betrekken.
