Afgelopen donderdag kwam Herman de Boer (Rijksmuseum voor Volkenkunde Leiden) vertellen over het project Generatie Gesprekken. Hierbij stonden kleinkinderen en hun grootouders centraal. De opa’s en oma’s komen oorspronkelijk ook Nederlands-Indië. De gebreurtenissen die ze daar hebben beleefd worden eigenlijk nooit verteld. Door middel van een soort verhalentafel kunnen kinderen hun grootouders interviewen. De rode draad door het verhaal was een filmpje (van 15 minuten) over Nederlands-Indië. Aan de hand daarvan kwamen de verhalen en de vragen los.
Ik vond het een heel leuk initiatief. Vooral omdat er bij het gesprek een generatie overgeslagen wordt. De ouders van die kinderen zijn er niet echt bij betrokken. Kinderen zijn vaak veel ongeremder en komen met totaal andere vragen dan volwassenen. Dit zorgt voor een heel leuk effect. Het is niet alleen leuk als aandenken, maar ook voor de ouders.
Ik vind het niet een heel vernieuwende manier van verhalen verzamelen, maar wel van interviewen. De korte film kan stop gezet worden. Dan komen de verhalen. Dat deze afdwalen van het onderwerp is niet erg, want als de film dan weer start, wordt de hoofdlijn weer opgepakt.
