Ik las net de blog van Débora. Zij vroeg zich af waarom we de drang hebben alles vast te leggen en te bewaren. Dit vroeg ik mij ook al een tijdje af. Toen Edy vertelde dat Marokkaanse mensen bijna geen foto’s nemen om gebeurtenissen vast te leggen, kwam dit gevoel weer terug. Waarom willen wij alles bewaren? Is dat wel nodig? Misschien voor de volgende generaties? Maar wat is er zo erg aan dat de volgende generaties geen exact beeld hebben van onze verhalen? Wat maakt het uit dat bepaalde tradities verloren gaan? Bovendien denk ik dat juist tradities worden aangeleerd door de ouders. Daar hebben foto’s of videobeelden weinig mee te maken.
Misschien draaf ik een beetje door, maar ik blijf me afvragen wat en waarom we alles willen bewaren.
dstmerouschka zei,
december 13, 2007 @ 10:42 am
Hoi Maaike,
Ik weet dat ik deze week niet hoef te reageren op je blog, maar ik kan het niet laten (dat, en de andere blogs zijn vrij stil).
Sommige mensen, niet alle, zeggen dat we zaken bewaren omdat ze als het ware een bewijs vormen van ons bestaan (of dat van voorouders). Dat geeft misschien een soort vastigheid, en misschien is het ook wel een ego-kwestie: je leven is immers minder eindig als je iets nalaat. Misschien is dat wel de sleutel tot “eeuwig leven”? Dan leef je wel in de geest van anderen, of in materiele zaken, maar het is, voor sommigen, beter dan vergeten worden.
Anderen gaan zelfs zo ver om te zeggen dat zonder herinnering aan vroeger (of daar nu iets materieels bij komt of niet), we geen echte toekomst hebben.
Ik denk niet dat *alles* bewaard hoeft te worden, en de neiging is soms ook wel om alleen datgene te bewaren wat het meest gunstige beeld van bijvoorbeeld personen, bevestigd. Maar dat is een lastig verhaal.
Tsja. Ik weet niet zo goed hoe ik er zelf over denk, maar dat soort argumenten kom ik wel eens tegen…