Ik heb afgelopen maand de audiotour door de tentoonstelling Verborgen Afghanistan gedaan. Tijdens het college DST, was er een gastspreker. Hij vertelde ook iets over deze tentoonstelling in de Nieuwe Kerk. Opeens bedacht ik me dat er veel meer digitaal verteld werd dan op de audiotour de horen was. Er waren ook filmpjes te zien. Er was zelf een computer met touchscreen waarom je zelf kon kiezen over welke gebeurenissen je meer wilde weten. Dit vind ik een positief punt van de tentoonstelling. Het was prettig dat je als bezoeker niet zelf hoefte te bedenken hoe een gebeurtenis er uit zag, maar het fragment werd getoond bij de objecten.
Verhalen na de Kerst
Het is al weer een tijdje geleden na mijn laatste post. Ondertussen heb ik wel veel gedaan. Zo ben ik naar ‘Verborgen Afghanistan’ geweest in de Nieuwe Kerk. Een erg leuke tentoonstelling. Ik heb daar de audiotour gedaan. De tour werkte goed. Aan een aantal objecten waren nummertjes gekoppeld. Als ik deze intoetste op mijn apparaatje, kreeg ik het verhaal bij het betreffende object. Dit werkte prettig. Je kon je eigen weg lopen zonder afhankelijk te zijn van het verhaal. Het enige nadeel was dat de persoon met wie ik naar de tentoonstelling was een heel verhaal aan het vertellen was, wat ik helemaal niet in de gata had omdat ik met die koptelefoon op liep. Tuurlijk was dat een nadeel, maar dat houd je toch met een audiotour. Volgende keer maar in m’n eentje 
Waarom bewaren?
Ik las net de blog van Débora. Zij vroeg zich af waarom we de drang hebben alles vast te leggen en te bewaren. Dit vroeg ik mij ook al een tijdje af. Toen Edy vertelde dat Marokkaanse mensen bijna geen foto’s nemen om gebeurtenissen vast te leggen, kwam dit gevoel weer terug. Waarom willen wij alles bewaren? Is dat wel nodig? Misschien voor de volgende generaties? Maar wat is er zo erg aan dat de volgende generaties geen exact beeld hebben van onze verhalen? Wat maakt het uit dat bepaalde tradities verloren gaan? Bovendien denk ik dat juist tradities worden aangeleerd door de ouders. Daar hebben foto’s of videobeelden weinig mee te maken.
Misschien draaf ik een beetje door, maar ik blijf me afvragen wat en waarom we alles willen bewaren.
Week 49 – DIEP en IHC
Afgelopen week heeft Edy Seriese een gastcollege gegeven over het Indisch HerinneringsCentrum. Wat ik opvallend vond aan haar verhaal, is dat het duidelijk werd dat mensen niet hun herinnering vertellen, maar een verhaal zoals zij herinnerd willen worden (of zoals zij de gebeurtenis willen herinneren). Dat vind ik heel interessant. Ik denk namelijk dat mensen in de eerste instantie niet hun hele levensverhaal aan een willekeurige interviewer zullen vertellen. Edy af aan dat dit mede te maken heeft met de interviewer en de geïnterviewde. Een wat oudere Indisch vrouw zal haar verhaal op een andere manier aan een jonge, witte interviewer vertellen dan dat ze dat zal doen aan iemand van haar eigen leeftijd en cultuur. Hier moet goed rekening mee gehouden worden.
Na Edy kwam Renate Stapelbroek van het Stadsarchief Dordrecht (DIEP). Ook hier kwam het aspect van vertrouwen tijdens het interviewen terug. Zij loste dit vaak op door de cultuurdragers er bij te betrekken.
Week 48 – Verhalen van Oost
Afgelopen week hebben we meer gehoord over ‘Verhalen van Oost’. Op de website het Geheugen van Oost zijn verhalen te lezen. In deze verhalen staan de herinnering en belevenissen in Amsterdam Oost centraal. We hebben het er over gehad of deze site een community moet worden. En zo ja wat er dan moet gebeuren. Mijn conclusie was dat de site in principe goed werkt. Natuurlijk kan een nieuw uiterlijk geen kwaad, maar qua functionaliteiten zit het wel goed. Er werd gesproken over accounts zodat mensen met dezelfde interesses met elkaar in contact kunnen komen. Dit vind ik een goed argument, maar komen die mensen sowieso niet met elkaar in contact als ze daar behoefte aan hebben? In dit project woont in principe iedereen in dezelfde buurt. Ik zou zeggen: steek de straat over en maak een praatje.
Een ander goed punt vond ik dat mensen direct moeten kunnen publiceren. Het gevaar daarvan is dat er veel lange, onbegrijpelijke en niet relevante teksten op de site komen te staan. Dan blijft een redactie dus nodig. Bovendien denk ik dat als mensen echt hun verhaal kwijt willen, dat het dan niet uit maakt dat het eerst door een redactie heen moet.
Week 47 – Generatie Gesprekken
Afgelopen donderdag kwam Herman de Boer (Rijksmuseum voor Volkenkunde Leiden) vertellen over het project Generatie Gesprekken. Hierbij stonden kleinkinderen en hun grootouders centraal. De opa’s en oma’s komen oorspronkelijk ook Nederlands-Indië. De gebreurtenissen die ze daar hebben beleefd worden eigenlijk nooit verteld. Door middel van een soort verhalentafel kunnen kinderen hun grootouders interviewen. De rode draad door het verhaal was een filmpje (van 15 minuten) over Nederlands-Indië. Aan de hand daarvan kwamen de verhalen en de vragen los.
Ik vond het een heel leuk initiatief. Vooral omdat er bij het gesprek een generatie overgeslagen wordt. De ouders van die kinderen zijn er niet echt bij betrokken. Kinderen zijn vaak veel ongeremder en komen met totaal andere vragen dan volwassenen. Dit zorgt voor een heel leuk effect. Het is niet alleen leuk als aandenken, maar ook voor de ouders.
Ik vind het niet een heel vernieuwende manier van verhalen verzamelen, maar wel van interviewen. De korte film kan stop gezet worden. Dan komen de verhalen. Dat deze afdwalen van het onderwerp is niet erg, want als de film dan weer start, wordt de hoofdlijn weer opgepakt.
Welkom op mijn blog over Digital Storytelling
In het kader van de module Digital Storytelling zal ik komende maanden elke week verslag uitbrengen over de colleges en de vorderingen van het project. Met dit project moeten wij een eCultureel DSTproject bedenken.
Volgende week meer!
